IPL WASTE... BLOGS LEAGUE BEST

BLOGS LEAGUE


ప్రపంచంలోనే మొట్టమొదటిసారిగా... ఇంతవరకూ ఏ భాషలోనూ జరగని... నభూతో నభవష్యతి అన్న విధంగా... మన తెలుగులో బ్లాగ్స్ లీగ్ జరగబోతుంది. నిర్వహిస్తున్నది ఇంకెవరో కాదు నేనే!


బ్లాగ్స్ లీగ్ ఏర్పాటు చేయడానికి ఒక కారణం ఉంది. అది మీకు తెలియాలిగా.. చెప్తున్నా వినండి. ఐ.పి.ఎల్ వల్ల BCCI కి సంవత్సరానికి 800 కోట్లు లాభం వస్తోందట! అంత లాభం వస్తున్నప్పుడు మనం ఎందుకు ప్ర్రారంభించకూడదని ప్రారంభించాను. అంతే తప్ప పెద్ద కారణాలేవీ లేవు.

ఇప్పుడు బ్లాగులు అమ్మకానికి పెడుతున్నాను. అదేనండి ఐ.పి.ఎల్ లో ఊర్లని ఎలా అమ్మకానికి పెట్టారో ఇక్కడ బ్లాగులని అలా అమ్మకానికి పెడుతున్నాను. మీరు కొన్నవెంటనే లీగ్ ప్రారంభమైపోతుంది. ఏ బ్లాగు కొందామన్నా కనీసం వెయ్యి కోట్లు చెల్లించాలి. ఆ తరువాత ఎవరు ఎక్కువకి పాడితే వాళ్ళదే ఆ బ్లాగు. ఈ క్రింది బ్లాగులను మీరు కొనుక్కోవచ్చు...

కృశ్ణ గీతం


పరిమళం


పద్మార్పిత


ఏటి గట్టు


నెమలి కన్ను


నాలో నేను నాగురించి


శ్రీలలిత


మధురవాణి


జాజిపూలు


మానసవీణ

ఏంటి? నోరెళ్ళబెట్టి చూస్తున్నారు. ఈ బ్లాగులన్నీ నావేనండి బాబు! నిజం.. కావాలంటే ఐ.పి.ఎల్. మీద ఒట్టేసి మరీ చెప్తాను. మీకో పెద్ద రహస్యం చెప్తాను వినండి. నాకు చాలా బ్లాగులు ఉన్నాయి. వాటన్నింటినీ చూసుకోవడం కష్టంగా ఉండడంతో... వాటిని చూసుకోవడానికి కొంతమంది నిర్వాహకులను నియమించాను. వాళ్లు ఎవరెవరంటే...

బ్లాగులు... నిర్వాహకులు(Managers)

కృష్ణగీతం : భావన


పరిమళం : పరిమళ


పద్మార్పిత : పద్మార్పిత


ఏటి గట్టు : శేఖర్


నెమలికన్ను : మురళి


నాలో నేను నాగురించి : వేణు శ్రీకాంత్


శ్రీలలిత : శ్రీలలిత


మధురవాణి : మధురవాణి


జాజిపూలు : నేస్తం


మానసవీణ : నిషిగంధ

వీళ్లంతా నా ఉద్యోగులనమాట. అర్థమైంది కదా....! అన్నట్టు చెప్పడం మరిచాను... వీళ్లందరికీ నెలకు లక్ష రూపాయలు జీతంగా ఇస్తున్నాను. ఏం చేస్తాం నా బ్లాగుల్ని కళ్లల్లో పెట్టుకుని మరీ చూసుకుంటున్నారు. "నువ్వు మాత్రం మా చెవుల్లో పువ్వులు బాగా పెడుతున్నావు" అని అనుకుంటున్నారా... అదేం లేదండి బాబు నిజంగా ఇవన్నీ నావే!

ఇంకా నమ్మకం కుదరట్లేదా.. ఐతే నేను చెప్పే పచ్చి నిజం వినండి. దెబ్బకి నమ్మేస్తారు. ఇప్పుడు మన "మానసవీణ" బ్లాగర్ "నిషిగంధ"గారు ఉన్నారు కదా! ఆవిడని " ఈ బ్లాగు మీదేనని సాక్షం చూపించండి " అని అడిగామనుకో.. ఆవిడ చూపించలేరు. అదే నేనైతే వంద పేజీల డాక్యుమెంట్లు చూపిస్తాను. ఆ బ్లాగు నాదేనని.. ఆవిడని నేనే బ్లాగు నిర్వాహకురాలిగా నియమించినట్లు ఉంటుంది. ఇలా ప్రతీ బ్లాగుకి నా దగ్గర డాక్యుమెంట్లు ఉన్నాయి. వాటిని చూడాలంటే నాదగ్గరకు రావల్సిందే! ఆవిడ ఎంత బాగా రాస్తారు కదా! అటువంటి గ్రేట్ ఎంప్లాయిస్ నా దగ్గర ఉన్నారు. దీనిబట్టి మీరు అర్థం చేసుకోవల్సింది ఏంటంటే... high court, supreme court, international court... ఇలా ఏ కోర్టు కెళ్లినా ఉపయోగం లేదని.! ఇప్పటికి అర్థమైంది కదా!

ఇక లీగ్ విశేషాలు వివరిస్తాను వినండి. ఐ.పి.ఎల్ లో ఒక మేచ్ మూడు నుంచి నాలుగు గంటలు జరుగుతుంది. కాని ఇక్కడ కేవలం మూడు నిమషాలే! పోటీ ఏంటంటే మూడు నిమషాల్లో "అ ఆ"లు పూర్తిగా రాసి ఎవరు ఎక్కువ పోస్టులు పెడితే వాళ్లు గెలిచినట్లు. నాకు "అ ఆ"లు రావు మరి... అందుకే వాటిమీద పెట్టాను. ప్రైజ్ మనీ ఎంతో తెలుసా.. మన ఐ.పి.ఎల్. లో పది కోట్లు ఇస్తున్నారు. ఇక్కడేమో పది కోట్ల పది రూపాయలు ఇస్తున్నాను. ఎంత మంచోడిని కదా! ఇప్పటికైనా నా గొప్ప మనసును అర్థం చేసుకోండి.

ఇంకా మేచ్ షెడ్యూల్ సెట్ చేయలేదు.. కాని మొట్టమొదటి మేచ్ మాత్రం నిర్ణయించేసాను. మొదటి మేచ్... "కృష్ణ గీతం" కు "పరిమళం" కు. రేపు మీరు బ్లాగులు కొన్నవెంటనే మొత్తం మేచ్ లు.. సెమీ ఫైనల్స్, ఫైనల్ మేచ్ తెలియజేస్తాను.

ఐ.పి.ఎల్.-3 విలువ 19,000 కోట్లు అట.. దాన్ని మన బ్లాగ్స్ లీగ్ మొదటిసారే దాటేయాలని కోరుకోండి.

మరో విషయం ఐ.పి.ఎల్.-3 లో ఫిక్సింగ్ జరిగినట్లు సమాచారం అందింది. ఇక్కడ అలా జరిగే ప్రసక్తే లేదు. ఎందుకంటే ఈ బ్లాగర్ల చిరునామాలు, ఫోన్ నెంబర్లు నాకు తప్ప మూడో కంటికి కూడా తెలీదు. కాబట్టి నిర్భయంగా ఉండండి. ఇదీ కమామీషు.. వెంటనే కొనేయండి.

ఇంకా చాలా ఫేమస్ బ్లాగులు ఉండిపోయాయి. వాటిని నాకు తెలియజేస్తే నా బ్లాగ్స్ లీగ్-2 లో అమ్మేస్తాను. అలా చూస్తేనే ఒళ్లు మండుతుంది. ఆ బ్లాగులు కూడా నావే... ఎప్పుడో దానం చేసేసాను. ఇప్పుడు గుర్తులేదు అంతే!

ఉగాది శుభాకాంక్షలు..

బ్లాగు స్నేహితులందరికీ హాయ్!
ఎప్పుడో క్రీస్తుపూర్వం(సంక్రాంతి సమయంలో ఒక టపా పెట్టాను) మిమ్మల్ని కలిసాను. మళ్లీ క్రీస్తుశకంలో(ఉగాది వచ్చేస్తుంది కదా) మిమ్మల్ని కలవడానికి వచ్చాను. ఇప్పుడు కూడా నాకు సమయం లేదు కాని.. మీరు నామీద బెంగ పెట్టుకుంటారని ఒకసారి కలుద్దామని వచ్చాను. ఈ పండుగకైనా మిమ్మల్ని పలకరించకపోతే ఊరుకోరని తెలిసి వచ్చానన్నమాట( ఉపోద్ఘాతం ఎక్కువయ్యిందా.. పర్వాలేదు సర్దుకోండి).

ఉగాది.. తెలుగువారికి మొట్టమొదటి పండుగ. నాకు ఇష్టమైన పండుగ. ఈరోజు నుంచే వసంతఋతువు ప్రారంభమవుతుంది కాబట్టి ప్రకృతి అంతా చూడడానికి బాగుంటుంది. ఇంకా కొన్నిరోజులు ఐయ్యాక చక్కగా మామిడి పళ్లు తినొచ్చు. కాని మామిడి పళ్లు వచ్చినవెంటనే నాకు తినడం అవదు. ఎందుకంటే వైశాఖమాసంలో వచ్చే తదియనాడో.. త్రయోదశినాడో.. మా అమ్మ దేవుళ్లకి  మామిడి పళ్లు పెట్టి పూజ చేసినంతవరకూ మేము తినకూడదు. ఆవిధంగా అప్పటివరకూ నోరు ఊరుతున్నా చూస్తూ కూర్చోవల్సిందే!

ఇక ఉగాది రోజున ఉదయాన్నే దేవుడుకి పూజ చేసి ఉగాది పచ్చడి తిని టి.విమీద పడతాం. పంచాంగ శ్రవణం వింటే గాని మా ఇంట్లో ఎవరికీ నిద్ర పట్టదు. ఈ ఆదాయవ్యయాలు, రాజపూజ్య అవమానాలు అందరివీ చూసాక.. వాటిమీద ఓ గంటసేపు చర్చపెట్టాక గాని మిగతా పనులు ముట్టుకోం. మధ్యలో తినడానికి మాత్రం లేస్తాం.

ఈసారి కూడా ఉగాదికి మా అమ్మ, నాన్న, తమ్ముడు మాత్రమే చేసుకుంటున్నారు. నేనేమో ఇక్కడ హైదరాబాద్ లో మావయ్యవాళ్ల ఇంట్లో చేసుకుంటున్నాను.

ముందుగా మీ అందరికీ వికృతి నామ సంవత్సర ఉగాది శుభాకాంక్షలు .

సంక్రాంతి సందడి

        సంక్రాంతి అంటేనే సందడి.. సంవత్సరాంతం గుర్తుండిపోయే సందడి. ఈ సంవత్సరంలో ఎవరు ఎప్పుడు కలిసినా మళ్లీ గుర్తుచ్చేంత సందడి. మరో సంక్రాంతి కోసం ఎదురు చూసేలా చేయించే సందడి.

        
        మొదట గుర్తుకొచ్చేది మాత్రం తాతగారి ఇల్లే. మేము, మా పిన్నివాళ్లు, మా మావయ్యవాళ్లు మొత్తం కలిసి ఇరవైమంది దాకా ఉంటాం. ఇంట్లో అడుగు పెట్టినప్పటినుండి సందడే సందడి.

        సంక్రాంతిని పల్లెటూళ్ళలోనే చూడాలంటారు. మా తాతగారు టౌన్ లోనే ఉండటం వల్ల పల్లెల్లో జరిగే సంక్రాంతిని ఇంతవరకూ చూడలేదు. అందుకే పల్లెటూరు అమ్మాయిని చేసుకోవాలనుంది. ఈ విధంగానైనా పల్లెటూరులో ఓ మూడు రోజులు హాయిగా ఉండొచ్చు.


         పల్లెటూరు అంటే ఎటు చూసినా పచ్చని పొలాలు, అందమైన చెరువులు.. ఇంకా కనిపించేంత దూరంలో తోటలు ఇలా ఉండాలి. ఉదయం విచ్చుకొనే హేమంతపు మంచుతెరల మధ్య పంట చేలల్లో నడవాలని నాకెప్పటినుంచో కోరిక. దీనికోసమైనా పల్లెటూరు అమ్మాయిని చేసుకోవాలి.

         సంక్రాంతి అనగానే ఓ పాట గుర్తొస్తుంది. అందులో ఒక దగ్గర " కొత్త అల్లుళ్ళతో కొంటె మరదళ్ళతో ఊరే ఉప్పొంగుతుంటే... " అంటూ సాగుతుంది. నిజమే మరదళ్ళుంటేనే సరదా! నా దురదృష్టమేంటో మా నాన్న తరుపునుండిగాని మా అమ్మ తరపునుండిగాని.. ఆ చివరనుండి ఈ చివరవరకూ ఒక్కరూ లేరు. నిరభ్యంతరంగా లవ్ చేసుకుందామంటే వరసకొచ్చినవాళ్లు ఒక్కరూ లేరు. ప్ల్చ్.. దీన్నే విధి అంటారు.


         ఇంతకీ ఆ పాటలో చెప్పింది భార్య చెల్లెళ్ళ గురించి అనుకుంటా! ఆ.. వాళ్లగురించి మాట్లాటడం దేనికిలెండి. " ఆలు లేదు సూలు లేదు కొడుకు పేరు సోమలింగం " అన్నాడట. నేను ఇప్పుడు వాళ్ల గురించి మాట్లాడితే.. మీరు కూడా నన్ను అలాగే తిడతారు. అందుకే మాట్లాడదలచుకోలేదు. వాళ్లనేమంటారండి.. అదేనండి భార్య చెల్లెళ్ళని. ఆ పదమే ఎప్పుడు వినలేదు. ఏదో 'మ' తో ప్రారంభమౌతుందనుకుంటా(ఈ పేరా వరకూ అంతే )!

         అదండి సంగతి. సంక్రాంతి విశేషాలతో మళ్లీ కలుస్తా!


         ముందుగా

పడుకున్నప్పుడు ముద్దు పెట్టాను

ఎవరికి అంటారా.. నా మరదలుకి. ఎప్పుడంటారా ముద్దొచ్చినప్పుడు. బాగా చెప్పాను కదా!

           నా మరదలుకి చాలా పేర్లు ఉన్నాయి. 'రాకాసి', 'భూతం', 'దెయ్యం'.. ఇవి తను అల్లరి చేసినప్పుడు మేము పిలిచే ముద్దు పేర్లు. ఇక 'బంగారం', 'బుజ్జి', 'తల్లీ', 'బంగారు తల్లీ'.. ఎప్పూడూ పిలిచే పేర్లు.

          ఇక తన గురించి ఎంతైనా చెప్పుకోవచ్చు. ఒక్కొక్కటీ చెప్తాను వినండి.

          మొదట ఏం చెప్దాం! ఆ... తన భోజనం గురించి చెప్తాను వినండి. ఎక్కడైనా ఇరవై రెండు నెలల పాప(అదేనండి మరో రెండు నెలలు నిండితే రెండు సంవత్సరాలు అవుతాయి) భోజనం చేయడం చూశారా! చూశాం అంటారేమో.. ఒకరు తినిపిస్తే తినడం కాదు. తనకు తనే తినడం అదీ సంవత్సరం వయసున్నప్పుడునుంచి!

         ఎలా అలవాటైందంటే.. మా అత్తయ్య తినిపించేటప్పుడు తను కూడా కంచంలో చెయ్యి పెట్టేది. అత్తయ్య అడ్డు చెప్పలేదు. కొన్నిరోజులయ్యాక మధ్యమధ్యలో ఒక్కో ముద్ద తినేది. మరి కొన్ని రోజులు పోయాక పూర్తిగా తనే తింటుంది. ఇప్పుడు మేం చెయ్యి పెడితే ఒప్పుకోదు. ఆ చెయ్యి కడుక్కున్నంతవరకూ గొడవే!
  
          తన భోజనం టైమ్ వేరు.. మా భోజనాల టైమ్ వేరు. మేము తినేటప్పుడు అది మా పక్కనే ఉంటే తినిపించేవాళ్లం. అలాగే తను తినేటప్పుడు అప్పుడప్పుడు మాకు తినిపించేది.

           ఒకసారి తను చేతితో ముద్ద తీసి నావైపు చూపించి " బావ! ఆ... " అంది నాకు తినిపించాలని.

           అది తినేదే ఇంతరవ్వ.. అదైనా పూర్తిగా తినాలని " నువ్వే తిను " అన్నాను.

          " ఆ.. " అని మళ్లీ నాకే నోరు తెరవమంది.

          " ఆమ్ చేసేయ్ తల్లీ! " అన్నాను.

          "ఆ.." అని మరొకసారి అంది. నేను వెళ్లకపోయేసరికి " నేను తినిపిస్తే తినవా.. నేనూ తినను." అనుకుని నామీద తనకున్న ప్రేమనంతా చూపించి ఆ ముద్దని విసిరికొట్టింది.

           అప్పటినుంచి తను తినిపించాలనుకున్న ప్రతీసారి.. నేను ఏం చేస్తున్నా, ఎంత దూరంలో ఉన్నా తన ముందుండేవాణ్ణి. మా అమ్మ, నాన్న పిలిచినప్పుడు కూడా అంతవేగంగా ఎప్పుడూ వెళ్లలేదు.

          ఇక రెండోది.. మా తల్లిగారికి తిరగడం అంటే చాలా ఇష్టం. " షికారు " అనే పదం వినపడగానే... ఏడుస్తున్నా, తింటున్నా, బట్టలు లేకపోయినా రెడీ ఐపోతుంది. అప్పటివరకూ ఉన్న ఏడుపంతా మాయమైపోతుంది.

          ఇంకా ముఖ్యమైన విషయం ఏంటంటే "షికారు" అనగానే ఎవరితోనైనా వెళ్లిపోతుంది. మేమే ఉండవలసిన అవసరం లేదు. కొన్ని నెలల క్రితం.. బహుశా అప్పుడు తనకి సంవత్సరం దాటి ఉంటుంది.

            ఒకరోజు రాత్రి మా మావయ్య స్నేహితుడు వేణు గారు వచ్చారు. ఆయన తిరిగి వెళ్తుండగా మేము కూడా బైటకు వెళ్లాం.

          "ఏయ్ నాతో వస్తావా! " అంటూ మా బంగారం వైపు చేతులు చాపారు. ఇది వెళ్లలేదు.

          " షికారు అనండి వస్తుంది " అని ఎవరమో చెప్పాం.

          " షికారు వెళ్దాం " అని ఆయన అన్నారు. వెంటనే వెళ్లొపోయింది. ఆయన బండిమీద ముందుకి కూర్చొండబెట్టుకొని వెళ్లిపోయారు.

           అప్పుడు రాత్రి 9-00 గంటలు. వీధిలో కరెంట్ లేదు. మేమేంటి ఆయన ఒక రౌండ్ వేసి తెచ్చేస్తారు అనుకున్నాం. కానీ ఎంతకీ రారు. పది నిమషాలైంది. ఐనా రారు. మేము అలా మాట్లాడుకుంటూ బైట ఉన్న మెట్లుమీద కూర్చున్నాం.

            అప్పటికి మరో పది నిమషాలు తరువాత చేతిలో "కాకీ"తో ప్రత్యక్షమైంది. కాకీ అంటే ఏంటో అనుకుంటున్నారా.. మా తల్లిగారి భాషలో చాక్లెట్.

           మాకు ఆశ్చర్యకరమైన విషయమేంటంటే వేరే వ్యక్తితో ఇరవై నిమషాలు ఎలా ఉండిపోయిందా అని.

            మరోసారి నేను మా తల్లిగారిని బండిమీద తీసుకెళ్లాను. కొంచం దూరం వెళ్లాను. అక్కడ పని ఐన తరువాత తిరిగి వస్తుండగా కొంతసేపట్లోనే.. బ్రేక్ వేస్తే చాలు ముందుకి తూలిపడిపోతుంది. ప్రతీసారీ అలాగే! నాకేం అర్థం కాలేదు. ఈ ట్రాఫిక్ లో మాటకి బ్రేక్ కొట్టాల్సివస్తుంది. ఇదేమో పడిపోతుంది. పోనీ ఒక్కచేత్తో తొక్కుదాం అంటే కుదరదు. గేర్ బళ్లు మనల్ని కష్టపెట్టందే ముందుకు సాగవు(బండిమీద దూరం వెళ్లినప్పుడల్లా నాకు అలాగే అనిపిస్తుంది). ఎలాగో సగం దూరం వచ్చాక బండి పక్కన ఆపి ఎందుకు పడిపోతుందో చూసాను.

            చూసాక చిన్న షాక్ తగిలింది. తనేమో చక్కగా పడుకుండిపోయింది. అందుకే బ్రేక్ కొట్టిన ప్రతీసారి ముందుకు పడిపోతుంది. అప్పుడు కనిపించాయి చుక్కలు. ఇంకా సగం దూం ఉంది.

           అప్పటివరకూ ట్రాఫిక్ ని తిట్టని నేను.. దారిలో బండి అడ్డం వచ్చినా, కారు అడ్డం వచ్చినా వాళ్లని తిడుతూనే ఉన్నాను. " ఈ వెదవలకి డ్రైవింగ్ అస్సలు రాదు. అడ్డంగా వస్తున్నారు." అని తిట్టుకున్నాను. వాళ్లనే కాదు అడ్డంగా వస్తున్న మనుషులని చివరికి రోడ్డుని కూడా తిడుతూ ఇంటికి వస్తున్నాను.

          హమ్మయ్య ఇల్లు దగ్గరకి వచ్చేసింది అని అనుకుంటుండగా మూడు స్పీడ్ బేకర్లు అడ్డం వచ్చాయి. ఇల్లు దగ్గరకొచ్చినా నీ కష్టాలు తగ్గలేదు అని చెప్పాయి.

          మా వీధిలోనే స్కూల్ ఉండడంతో ఆ బేకర్లు పెట్టారు. ఆ స్కూల్ ని, బేకర్లుని తిట్టుకుంటూ ఇంటికి చేరేసరికి తల ప్రాణం తోకకు వచ్చింది.

           మరో విషయం ఏంటంటే తల్లిగారు ఈమధ్యనే చిక్కడం నేర్చుకుంది. ఒకసారి తనేదో చెప్పింది. నేను చెయ్యలేదు. అంతే కోపం వచ్చి చిక్కింది. " రాక్షసి " అన్నాను గట్టిగా... వాళ్ల నాన్న వచ్చి దాన్ని తీసుకుని " ఏం చేసింది " అన్నారు.


         " చిక్కీసింది " అని నా ముఖాన్నిచూపించాను. అప్పటికే నా బుగ్గమీద తట్టు లేచింది. మా మావయ్య అది చూసి తల్లిగారిచేత ముద్దు పెట్టించారు. ఎంత బాగా ముద్దు పెట్టిందంటే.. సంపెంగ పువ్వుపై సీతాకోకచిలుక వాలినట్లుగా సున్నితంగా ముద్దు పెట్టింది.

           ఇటువంటి నా మరదలు ... ఒకసారి నేను ఇంటికెళ్లేసరికి యువరాణిలా మంచం మీద పడుకుంది. దాని ఉంగరాల జుత్తు.. బుల్లి బుగ్గలు.. చిట్టి పెదవులు.. చూడగానే ముద్దు పెట్టేయాఅలనిపించింది(ఎవరి మరదలు వారికి ముద్దు).

            ఆ తరువాత నేను నెమ్మదిగా తన దగ్గరికి వెళ్లి తన నుదురుపై ముద్దు పెట్టాను. అది కదలకపోయేసరికి బుగ్గమీద ముద్దు పెట్టాను. మళ్లీ పెట్టాలనిపించింది కాని అదెక్కడ లెగిసిపోతుందో అని పెట్టలేదు.

           ఆ సమయంలో మన మనసు భలేగుంటుందే.. తల్లిగారిని లేపొద్దనిచెప్తుంటుంది. ముద్దులు పెట్టమనీచెప్తుంటుంది. ఏం చేస్తాం! కొన్ని క్షణాలు అంతే.. అందంగా ఆనందంగా ఉంటాయి.

ఇంతకీ మా బంగారు తల్లి పేరు చెప్పలేదు కదా.. ప్రణవి శ్రీ.